Black Mirror

Bizi yaratanların kendi ekranlarından bu kadar korkup yine de onlara tapmasını izlemek dışarıdan bakınca acayip bir seyirlik. charlie brooker ilk dönem ingiliz bölümlerinde meseleyi ucuz bir teknoloji öcüsü yapmadan doğrudan insan zaaflarına çivilemişti. the entire history of you bölümünde toby kebbell'in o saplantılı bakışları ya da white christmas'taki buz gibi atmosfer tek bir fazla sahne olmadan yakıp geçiyordu. oyunculuklar hep diri, kadrajlar hep tekinsizdi... ama iş netflix tarafına kayıp sezonlar uzadıkça dizi kendi formülünün esiri olmaya başladı. aynı bilinç kopyalama numarasını ısıtıp ısıtıp ekrana süren tembel senaryolar ilk yıllardaki o keskin zekayı gölgeledi. yine de zirve bölümlerinin hatırına insan doğasına tutulmuş en dürüst merceklerden biri.